دلم گرفته 

 دلم عجيب گرفته است

نمي رهاند

و فکر ميکنم 

شنيده خواهد شد

...

هنوز در سفرم 

گشوده خواهد شد ؟

...

عبور بايد کرد 

 مرابه وسعت تشکيل برگ ها ببريد...

سلام دوستای عزیزم

خوبین؟

من مدتی نتونستم بیام

و حالا بعد از تقریبا دو ماه اومدم

 به آیدی و وبلاگم سر زدم

ممنون از نظرات و آف های زیباتون

و ممنون که به فکرم بودین

موفق باشین

سلام دوستان

امروزمقاله ای در روزنامه جام جم خوندم با نام

"تاریخ مصرف آدمها"

 بخونم

" در دنیای امروز نه تنها خوراکی ها بلکه بعضی از آدمها

 و پیوند هابعد از مدتی فاسد میشوند و باید دور ریخته

 شوند...

 تاریخ مصرفشان گذشته دور کند..."

آخر این مقاله هم نوشته بود: " آیا فکر میکنید تاریخ

مصرف شما گذشته است؟"

واقعا چی فکر میکنید؟
ممنون میشم اگه فکرتونو برام بنویسید

سلام دوستای خوبم

تصمیم گرفته بودم نیام دیگه

ولی اومدم چون دلم برای وبلاگم تنگ شده بود

وبرای شما

امروز تولدمه

تولدم مبارک

تولدم مبارک

امیدوارم باز هم با نظراتون همراهیم کنین

سلام دوستای عزیزم  خوبین؟ داره عید میشه ها پاشین از خواب

حالیا معجزه باران را باور کن
وسخاوت را در چشم چمن زار ببین
ومحبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را باور کن

مشیری

عیدتون مبارک

امیدوارم سال ۸۶ ( سال کروش کبیر ) برای همتون سال خوبی

 باشه

عید اومده خونه تکونی کن دلتو

آب پاشی کن دورو ور منزلتو

گرد گیری کن عکس پدر مادرتو

ایرونی باش بالا نگه دار سرتو

دوستای گلم این آخرین مطلبیه که براتون مینویسم یعنی آخرین

 آپمه

ممنون که تو این مدت با من همراه بودین و نظر میدادین

خوشحال میشم آخرین نظرتون هم بخونم

امیدوارم سال ۸۶ برای همتون سال تحول باشه

سال دگرگونی

سال عوض شدن

شاد باشید و سر بلند

بياتاقدرهمديگر بدانيم

عید داره میاد . عید که میاد همه چیزو نو میکنیم . لباس نو کفش نو تازه بعضی هاهم خونشونو نو میکنن. ای کاش خونه دلمونو هم نو میکردیم

ای کاش عید که میاد یه نگاهی به اطراف خودمون هم کنیم .فقط به خودمون فکر نکنیم .فقط کافی سرمونو بچرخونیم

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید

نان به سفره   جامه تان بر تن

یک نفر در آب می خواند شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آبها بیرون گاه سر گه پا

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده. بس مدهوش

می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید:

"آی آدمها.."

و صدای باد هر دم دلگزاتر

در صدای باد بانگ او رساتر

از میان آبهای دور یا نزدیک

باز در گوش این نداها

"آی آدمها..."

زندگي با همه وسعت خويش،محفل ساكت غم خوردن نيست

حاصلش

 تن به قضا دادن و پژمردن نيست

التهاب هوس ديدن و ناديدن

 نيست

 زندگي جوشش و جاري شدن است

زندگي پويش و راهي

شدن است

 از سر آغاز حيات تا به آنجا كه خدا مي داند...

سلام دوستای عزیزم خوبین؟ خیلی وقته دلم میخواد آپ کنم ولی خب نمیدونم چرا نمیشد الان هم مطلبی ندارم برای آپ کردن

روز ولنتاینتون مبارک هر چند که در ایران باستان این روز ۲۹ بهمن هست ولی خب من امروز هم تبریک میگم اون موقع هم تبریک میگم

امیدوارم در تمام مراحل زندگی موفق باشید

دوستتون دارم

بد نیست یه شعر از سهراب بذارم

به تماشا سوگند
وبه آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن
واژه اي در قفس است

حرف هايم مثل يک تکه چمن روشن بود
من به آنان گفتم:
آفتابي لب درگاه شماست
که اگر در بگشاييد
به رفتار شما ميتابد

و به آنان گفتم:
سنگ آرايش کوهستان نيست
همچناني که فلز زيوري نيست به اندام کلنگ
در کف دست زمين گوهر نا پيداييست
که رسولان همه از تابش آن خيره شدند
پي گوهر باشيد
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد

و من آنان را به صداي قدم پيک بشارت دادم
و به نزديکي روز
و به افزايش رنگ
به طنين گل سرخ،پشت پرچين سخن هاي درشت

و به آنان گفتم:
هر که در حافظه چوب ببيند باغي
صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند
هر که با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود
آنکه نور از سر انگشت زمان برچيند
ميگشايد گره پنجره ها را با آه

زير بيدي بوديم
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم گفتم:
چشم را باز کنيد آيتي بهتر از اين ميخواهيد
ميشنيدم که به هم مي گفتند:
سحر ميداند سحر

سر هرکوه رسولي ديدند
ابر انکار به دوش آوردند
باد را نازل کرديم
تا کلاه از سرشان بردارد
خانه هاشان پر داوودي بود
چشمشان را بستيم
دستشان را ترسانديم به سر شاخه هوش
جيبشان را پر عادت کرديم
خوابشان را به صداي سفر آيينه ها آشفتيم

راستي چقدرسخت است خندان نگه داشتن لب ها درزمان گريستن

 قلب هاوتظاهربه خوشحالي دراوج غمگيني وچه دشواروطاقت

 فرساست گذراندن روزهايي تنهايي و بي ياوري درحالي که تظاهرمي

 کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد اما چه شيرين است درخاموشي

 وتنهايي به حال خود گريستن وبازهم نفرين به تواي سرنوشت